ياد یاران ...!!!

سرخوش ز سبوی غم پنهانی خویشم

چون زلف تو سر گرم پریشانی خویشم

در بزم وصال تو نگویم ز کم و بیـــش

چون آینه خو کرده به حیرانی خویشم

لب باز نکردم به خروشی و فغانی

من محرم راز دل طوفانی خویشم

یک چند پشیمان شدم از رندی و مستی

عمری ست پشیمان ز پشیمانی خویشم

از شوق شکر خنده لبش جان نسپردم

شرمندۀ جانان ز گرانجـــانی خویشم

بشکسته تر از خویش ندیدم به همه عمر

افسرده دل از خویشم و زندانی خویشم

هر چند امین بستۀ دنیا نی ام اما

دلبستۀ یاران خراسانی خویشم.

مهدویت...