مهدویت

سرخوش ز سبوی غم پنهانی خویشم چون زلف تو سر گرم پریشانی خویشم در بزم وصال تو نگویم ز کم و بیـــش چون آینه خو کرده به حیرانی خویشم لب باز نکردم به خروشی و فغانی من محرم راز دل طوفانی خویشم یک چند پشیمان شدم از رندی و مستی عمری ست پشیمان ز پشیمانی خویشم از شوق شکر خنده لبش جان نسپردم شرمندۀ جانان ز گرانجـــانی خویشم بشکسته تر از خویش ندیدم به همه عمر افسرده دل از خویشم و زندانی خویشم هر چندxa0امینxa0بستۀ دنیا نی ام اما xa0دلبستۀ یاران خراسانی خویشم....

سالها شوق دیدار داشتیم... ولی معرفت نه... سالها ولی جو بودیم... ولی ، ولایت جو نه... عمر را در حسرت چشم ها گذراندیم... ولی اشک چشم ها را هیچگاه ندیدیم... سالها ادعا کردیم... ولی دعا نه... ترس از دعا داشتیم... نکند اجابت شود... نکند او بیاید... نکند او واقعی باشد... ای وای نفس با ما چه کرد... خدایا فرج مولایمان را برسان!!! xa0 xa0یا موجیب دعوات... xa0...