مهدویت

سرخوش ز سبوی غم پنهانی خویشم چون زلف تو سر گرم پریشانی خویشم در بزم وصال تو نگویم ز کم و بیـــش چون آینه خو کرده به حیرانی خویشم لب باز نکردم به خروشی و فغانی من محرم راز دل طوفانی خویشم یک چند پشیمان شدم از رندی و مستی عمری ست پشیمان ز پشیمانی خویشم از شوق شکر خنده لبش جان نسپردم شرمندۀ جانان ز گرانجـــانی خویشم بشکسته تر از خویش ندیدم به همه عمر افسرده دل از خویشم و زندانی خویشم هر چندxa0امینxa0بستۀ دنیا نی ام اما xa0دلبستۀ یاران خراسانی خویشم....

فراق... چه جانسوز است... و... وصال چه شیرین... یکی درد و درمان پسندد... الهم عجل لوليك فرج و العافيت و نصر و جعلنا من خير انصار هی و اعوانه ... والمستشهدین بین یدیه....